Jakie przesłanki przemawiają za stosowaniem jednego z dwóch wymienionych antyandrogenów?

W 1997 roku, Paul F. Schellhammmer opublikował wyniki badania porównującego kliniczne korzyści wynikające z zastosowania u pacjentów z przerzutowym rakiem prostaty leczenia bikalutamidem lub flutamidem w skojarzeniu z analogiem LH-RH. Do badania wybrano 813 pacjentów, którzy losowo zostali przydzieleni do grupy terapii. Badanie trwało od stycznia 1992 r. do września 1993 r.

Analiza wyników przeprowadzonego badania wykazała, że czas do ponownego rozwoju choroby i czas do zgonu wynosił 97 i 180 tygodni w grupie pacjentów, którzy otrzymywali bikalutamid i 77 i 148 tygodni w grupie pacjentów, którzy otrzymywali flutamid.

Podsumowując, oba leki były dobrze tolerowane, niemniej w trakcie leczenia bicalutamidem zaobserwowano mniej działań niepożądanych takich jak: biegunka czy podrażnienie wątroby.

Pacjenci leczeni bikalutamidem i analogiem LH-RK mieli dłuższy czas przeżycia w porównaniu z grupą pacjentów leczonych flutamidem z analogiem LH-RH.

W świetle aktualnych danych wydaje się, że bikalutamid jest dobrą alternatywą w leczeniu przerzutowego raka prostaty u pacjentów ze złą tolerancja flutamidu lub dla młodszych pacjentów. Nowe kierunki badań klinicznych zapowiadają, że być może w przyszłości antyandrogeny będą stosowane jako leczenie równoważne z analogiem LH-RH.

Ponadto warto zwrócić uwagę na bardzo ważny z punktu widzenia pacjentów fakt – przy leczeniu bikalutamidem pacjent przyjmuje tylko jedną tabletkę, raz dziennie, a przy leczeniu flutamidem po jednej tabletce, ale trzy razy dziennie.